501 .

حافظا دیدی که کنعان دلم بی ماه شد                       عاقبت با اشک غم کوه امیدم کاه شد

گفته بودی یوسف گم گشته باز اید ولی                     یوسف من تا قیامت همنشین چاه شد

502 .

پسرم دست اجل زود تورا پرپر کرد                              مادرت گریه کنان خاک عزا برسر کرد

دوستانت همگی از غم تو مایوسند                            اشک چشم همگان خاک مزارت تر کرد

503 .

افسوس که زیبا پسرم تاج سرم رفت                          امیدو چراغ دل و نور بصرم رفت

زد اتش سوزان بر گل عمرم                                      ناگاه از این باغ نو ثمرم رفت

504 .

ای مادر غمدیده نداری خبر از من                              کز گردش ایام چه امد بر سر من

من تازه جوان بودم و اندر چمن حسن نشکفته             فروریخت همه بال وپر من

505 .

جوان رفتم ز دنیا با هزاران ارزو بر دل                          به زیر خاک کردم با دو صد اندوه غم منزل

گذر اید اگر بر خاک من از راه غمخواری                      به الحمدی مرا یاد اورید ای محرمان دل

506 .

ای گل پسرم ! به باغ رضوان خوش باش                    در منزل پاک اهل ایمان خوش باش

با حب علی(ع) تو ایمنی از آتش                              در سایه ی اهلبیت و قرآن خوش باش

507 .
کجا رفتی که مادر بی قرار است                              پدر هم روزگارش بی تو تار است
508.

تو رفتی داغ هجرت بر جگر شد                                جهان ماتم سرا بهر پدر شد

509.

اگر با رفتنت از غم نمیرم                                          یقینا بی تو آرامش نگیرم

فقط شاید پس از داغ وفاتت                                     بمانم زنده من با خاطراتت

510 .

چه گویم از غم و دردی که خون جگر شده ایم               بدون همدم و همراه و بی پسر شده ایم

511 .
رفت آن یارداغ و صد اندوه به دل داغدار                        یار نهاد ما پس ز ماندگان قافله ایم

512 .

از دست من ای چرخ گرفتی پسرم را                           لعنت به جفای تو شکستی کمرم را

رحمی به من تازه جوان مرده نکردی                            پنهان به دل خاک نمودی گهرم را

513.

دیدی ای دل که خزان با گل و گلزار چه کرد                   تیغ طوفان بلا با گل بی خار چه کرد

شعله شمع به آرامی و مظلومی سوخت                     داغ آن با دل پروانه بی یار چه کرد

514 .

گوهر از خاک بر آرند و عزیزش دارند                             بخت بد بین که فلک گوهر ما برده به خاک

515 .

ای که بر عکس من وحجله من می نگری                     با خبر باش و بخود آی و مکن خیره سری

حجله عیش مرا بین که مبدل به عزاست                     بند با خود ببر ای انکه ز من می گذری

516 .

جوان نازنین در خاک رفتی                                         از این دنیای غم غمناک رفتی

زدی آتش به جان دوست داران                                   چو گل پاک آمدی و پاک رفتی

517 .

ازغم مرگ توای سروخرامان چکنم                               بهرپژمردنت ای نوگل خندان چکنم

داغ جانسوزتوافکنده شرربرجگرم                                 با دل سوخته وآتش هجران چکنم

518 .

شدبهارتوخزان وگل رویت پرپر                                     من دراین داغ خزان دیده پژمان چه کنم

پدرت ناله کندازغمت ای تازه جوان                               گویدازماتمت ای نوردوچشمان چه کنم

519 .

مادرت جامه ی ماتم ببرونوحه گراست                          گویداوگرنکنم چاک گریبان چه کنم

دوستان بهرتو آورده گل ای نوردوعین                            گرمزارت نکنم همچوگلستان چه کنم

520 .

رفتی ز رفتن تو آتش به خانه افتاد                                 دردا دریغ و افسوس ازلب ترانه افتاد

از سوزدل چگویم چون سازدل شکستی                         کز آتش فراقت در دل زبانه افتاد

521 .

در پرتو حضورت دنیابه کام مابود                                     خاموشی ات چو آمد غم درمیانه افتاد

برروی دوش یاران رفتی به سوی جانان                           وزاشک چشم یاران سیلی روانه افتاد

522 .

من جوان بودم عزیزان اینچنین پرپر شدم                         غنچه بودم لاله بودم اینچنین پرپر شدم
من جوان بودم قد وبالای رعنا داشتم                             صورتی چون ماه تابان روی زیبا داشتم

523 .

من جوان بودم مکن گریه برایم مادرم                             تو مکن گریه برایم ای عزیزم خواهرم
من جوان بودم پدر جان اشک از بهرم مریز                       ای برادر جان تو پر کن جای من را ای عزیز

524 .

ای که بر عکس من وحجله من می نگری                       با خبر باش و بخود آی و مکن خیره سری

حجله عیش مرا بین که مبدل به عزاست                        بند با خود ببر ای انکه ز من می گذری

525.

هر ان مادر که اندر دل غم مرگ پسر دارد                         ز حال ام لیلای جوان مرده خبر دارد

نشاید داغ مرگ نو جوان را بردن از خاطر                          خصوص ان مادری کاندر زمانه یک پسر دارد

526 .

اگر نالد زنی از داغ مرگ نوجوان خود                               یقین اه جگر سوزش به هر قلبی اثر دارد

527 .

گلزار بهشت است گل روي برادر                                    آيد به مشام دل وجان بوي برادر

گر طالب مردانگي و صدق وصفايي                                 هر روز گذر کن به سر کوي برادر

528 .

آري غم مرگش شکند قلب و کمر را                                تابي-نرسد بهر تو از سوي برادر

صبر از کف انسان برد اندوه و فراقش                                خم ميشود از غم قد دلجوي برادر

529 .

فلک توخون به دل پير و هم جوان کردي                           گل هميشه بهار مرا خزان کردي

گل مرا به بر بردي به پيش چشمانم                               به زير خاک سيه بردي و نهان کردي

530 .

اشک حسرت از دوچشم مادرت هرصبح وشام                  از غم هجر ره ماهت چکيدن زود بود

جان شيرين تر ز جانت از جفاي روزگار                             در شباب زندگي بر لب رسيدن زودبود

531 .

مادر بيچاره ات دائم کند آه و فغان                                   بهر او داغ غم مرگ تو ديدن زودبود

ديده بگشا با برادرهاي خودبرگو سخن                            نطق تو خاموش از گفت وشنيدن زودبود

532 .

اي پسر از غم تو خون شده اشک بصرم                         خيز و بنگر که زبعد تو چه آمد به سرم

زندگاني شده بهر پدرت درد آور                                    خون دل مي چکد از ديده به سوزدجگرم

533 .

زغمت شام و سحر ديده تر و نالانم                              رفته طاقت ز دل و خم شده اکنون کمرم

من به يادت همه شب ناله کنم تا به سحر                     تو نمردي پسرم جلوه گري در نظرم

534 .

باورم نيست که دل کندي و از ما رفتي                           مانده ام ديده به در تا کسي آرد خبرم

از غمت موي سياهم شده چون روز سپيد                       تا به کي با دل خون گشته به راهت نگرم

535.

ببينم اي کاش شبي روي مهت اندر خواب                       بوسم از خاک رهت اي مه نيکو سيرم

پس کجا مانده اجل بر سر بالين آيد                                جان من گيرد و راحت شوم آخر پسرم

536 .

بودهم جان و هم جانانه خواهر                                      انيس و مونس و فرزانه خواهر

نهفته در دلش عشق برادر                                           برادر شمع و چون پروانه خواهر

539 .

برون رفت از کف من کودک من.                                     گل گلخانه ی من کودک من.
نبیند هیچکس این گونه داغی .                                     نگیرد از کسی این غم سراغی.

540.

جوانی رفت ز دستم ، دادو بیداد.                                  به پیری چون رسیدم ،داد و بیداد.

541 .

کجایی ای جوان من                                                  ببین قدِّ کمان من
خدایا شد گلم پرپر ، ز داغش در نوا هستم ‌                    ندارم طاقت ماندن ، ز درد و غصه بشکستم

542 .

بسوزم من بسازم من ، ز داغت ای گل نازم                     شدم خانه خراب آخر ، چرا رفتی تو از دستم

543 .

ز یادم کی رود بیرون ، صفای قد رعنایش                        هنوزم مانده در گوشم ، طنین لحن زیبایش

544 .

پس از این بنگرم باید به حسرت روی عکسش را              عزیزم رفته از دستم ، دگر خالی شده جایش

545 .

چه بنویسم از این غمها                                             دلم خسته ست از این دنیا

از این دنیای وا نفصا                                                   از آوارش که ریخته بر سر ما

546 .

دست طوفان بلا غنچه من پر پر کرد                              شعله بر خرمنم افکنده وخاکستر کرد

547 .

سرو قدی که امید پدر و مادر بود                                 بی گنه رفت و چه ها با پدر ومادر کرد

خویش وبیگانه ز داغ تو عزادار شدند                            حیف از ان سرو که در خاک سیه بستر کرد

548 .

ای تازه جوانم کمرم بی تو شکست                            ناله و زاری من گوش فلک را کر کرد

بخدا شادی و رونق ز دل وخانه برفت                           دست تقدیر مرا رخت سیه در بر کرد

549 .

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست                              وز عمر مرا جز شب دیجور نماندست

هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم                               دور از رخ تو چشم مرا نور نماندست

550 .

چهل روزه جوانم رفته از دست                                    ز  داغش پشت من ازغصه بشکست

چهل روزه بنالم از غم او                                            دگر آشفته حالم از غم او