101 .

باورم نیست مادر رفتی و خاموش شدی                                             ترک ما کردی و با خاک هم آغوش شدی

خانه را نوری اگر بود ز رخسار تو بود                                                    ای چراغ دل ما از چه تو خاموش شدی

102 .

تمام بود و نبودم وجود مادر بود                                                           کسی که مظهر عشق بود، مادر بود

برای من به جهان هزار رنگ و فریب                                                     کسی که مونس وغمخوار بود مادر بود

103.

برای راحتی من چه رنج ها نکشید                                                      کسی که موی سفید روی سفید بود مادر بود

به وقت بیماری بی قرار او به برم                                                        کسی که دست بر سرم میکشید مادر بود

104 .

مادرم هجر تو اندوه و غم ماست هنوز                                                  شد چهل روز فراق غصه به دل‌هاست هنوز

دست مهرت زسرم کوته و بیچاره شدم                                                 آرزوی رخ زیبای تو رؤیاست هنوز

105 .

مادر جان یاد آن شب‌ها که ما را شمع جان بودی                                    میان ناامیدی‌ها چراغ جاودان بودی

برایت زندگانی گرچه یکسر رنج و سختی بود                                         بنازم همتت مادر ، که تا بودی، صبور و مهربان بودی

106 .

شعله ای خاموش گشت و خانه ای بی نور شد                                     گوهر ارزنده ای پنهان به خاک گور شد

مادری شایسته از این عالم ناپایدار                                                      چشم خود بربست و از چشم عزیزان دور شد

107 .

مادرم دیده برویت نگران است هنوز                                                    غم نادیدن تو بار گران است هنوز

آنقدر مهر و وفا بر همگان کردی تو                                                      نام نیکت همه جا ورد زبان است هنوز

108 .

گشته اکنون چشم ما از درد و غم دریا مادر                                         ما چه گوییم بی تو از فردا و فرداها مادر

تکیه گه بودی تو ما را ای همه امیدها                                                بی تو عالم ندارد رنگ شادی‌ها مادر

109 .

هفت روز از رفتنت گذشت….                                                           ولی ما هنوز باور نکرده ایم رفتنت را …

هنوز باور نکرده ایم که دیگر بین ما نیستی ..‌                                     نمی‌خواهیم باور کنیم که دیگر در جمع ما نیستی …‌

110 .

گلهای بهشت سایه بانت مادر                                                        صد دسته ستاره ارمغانت مادر

دیگر چه کسی چشم به راهم باشد                                                قربان نگاه مهربانت مادر

111 .

رفتی از من مهر گسستی مادر                                                      با رفتن خود دلم شکستی مادر

افسوس که بودی و ندانستم من                                                     ای در گرانمایه چه هستی مادر

112 .

مادرم جای تو خالیست به کاشانه ما                                              غمت آتش زده بر این دل دیوانه ی ما

شمع این محفل ما بودی و خاموش شدی                                       بعد تو رفته صفا دیگر از خانه ما

113 .

چون مهر، بـزرگ و بی نشانی مادر                                                آرام دل و عزیز جانی مادر

ای کاش همیشه جاودان می بودی                                                آن قدر که خوب و مـهربانی مادر

114 .

عمری که هست فانی، قدر و بها ندارد                                           باغی که گشت بی گل، سیر و صفا ندارد

مادر که بزم ما را، می داد شور و حالی                                          رفت از جهان و دیگر، کاری به ما ندارد

115 .

تو گل سر سبد باغ جهانی مادر                                                    من فدایت که سراپا همه جانی مادر

جان نمایند فدای تو از آن خلق جهان                                              که به تایید جهان، جان جهانی مادر

116 .

فلک بردی ز کف صبر و قرارم                                                       زدی آتش به قلب داغدارم

ز درگاهت خدایا عفو و رحمت                                                     برای مادر خود خواستارم

117 .

ای مادر عزیز که جانم فدای تو                                                    قربان مهربانی و لطف و صفای تو

هرگز نشد محبت یاران و دوستان                                                هم پایه محبت و لطف و وفای تو

118 .

ای مادر عزیز که جان داده ای مرا                                               سهل است اگر که جان دهم اکنون برای تو

گر بود اختیار جهانی به دست من                                              می ریختم تمام جهان را به پای تو

119 .

افسوس دگر مادر شیرین سخنم در بر ما نیست                            آن گوهر یک دانه پر مهر و وفا در بر ما نیست

آن سنگ صبور، ذاکر حق تا دم آخر                                            افسوس و صد افسوس دگر سایه او بر سر ما نیست

120 .

عمری صبور، درد کشیدی، چه بی صدا                                       یک روز صبح زود، پریدی، چه بی صدا

راحت بخواب، ای گل نیلوفری، بخواب                                         ما مانده ایم و غربت بی مادری، بخواب

121 .

لذت هر زندگانی را صفای مادر است                                          سینه ام آکنده از مهر و وفای مادر است

عالمی در وصف او هرگز نمی گیرد قرار                                       چون بهشت جاودانی زیر پای مادر است

122 .

عمری صبور، درد کشیدی، چه بی صدا                                      یک روز عصر پریدی، و چه بی صدا

راحت بخواب! گل نیلوفری، بخواب                                             ما مانده ایم و غربت بی مادری، بخواب

123 .

یاد دارم که در فروغ قمر رفته بودم                                            به تربت مادر شب مهتاب و آسمان زرین

124 .

دل شب بود خلوت و آرام                                                       جان خوش یافتم در آن هنگام

مادرم را بسی دعا کردم                                                        خواندمش نام او صدا کردم

125 .

دل شب بود خلوت و آرام                                                       جان خوش یافتم در آن هنگام

مادرم را بسی دعا کردم                                                        خواندمش نام او صدا کردم

126 .

به پاس آن همه مهر و وفایت                                                 حقیر است این محبت‌ها برایت

ندیدم در جهان بهتر ز مادر                                                      سر و جانم همه بادا فدایت

127 .

مادر ای معنی ایثار، تو گل باغ خدایی                                      توی روزگار غربت با غم دل آشنایی

می‌نویسم از سر خط، مادر ای معنی بودن                               می‌نویسم تا همیشه، تویی لایق ستودن

128 .

هر سال منم عبد عطایت مادر                                               خوشبخت شدم من از دعایت مادر

نوروز که قابلی ندارد بی‌بی                                                   صد عید، الهی به فدایت مادر

129 .

هر سال منم عبد عطایت مادر                                              خوشبخت شدم من از دعایت مادر

نوروز که قابلی ندارد بی‌بی                                                   صد عید، الهی به فدایت مادر

130 .

دم رفتن است باری نظری که تا ببینی                                     که چگونه خانه بی تو، به عزا نشسته مادر

131 .

زنم از دیده بر دل روی مادر                                                   منم مست کمان ابــروی مادر

گل از خجلت نقابی بر رخش زد                                             چو آمد عطر مشکین بــوی مادر

132 .

شعله ای خاموش گشت و خانه ای بی نور شد                        گوهر ارزنده ای پنهان به خاک گور شد

مادر شایسته ای زین عالم ناپایدار                                          روشن آن دیده که رویش می دید

133 .

دگر آغوش مادر جای ما نیست                                              دریغا دامنش ماوای ما نیست

از آن روزی که از دار فنا رفت                                                 کسی غمخوار و هم آوای ما نیست

134 .

مادرم ای رفته در خوابی دراز                                               یاس هایت توی ایوان گشته باز

گرچه گل هایت همه تنها شدند                                            با شقایق های آن دنیا بساز

135 .

لالایی مادر خوبم لالایی                                                   به دور از رنج و غم پیش خدایی

همیشه با خدا بودی به دنیا                                              یقین تا حشر هم پیش خدایی

136 .

فرشته زیر خاک! این باورم نیست                                      که دیگر سایه‌ او بر سرم نیست

نمی‌بینم به غیر از غصّه و غم                                           به دنیایی که در آن، مادرم نیست

137 .

برایم سایه‌ی سر بود، مادر                                              نه گویا چیز دیگر بود، مادر

به دنیایم اگر چیزی نمی‌ماند                                            فقط ای کاش مادر بود، مادر

138 .

برایم یار و یاور کاش می‌ماند                                           کنارم روز دیگر کاش می‌ماند

فغان و درد و آه و اشک و افسوس                                     نگاه گرم مادر کاش می‌ماند

139 .

ز سر شد سایه‌ات کوتاه، مادر                                        جهانم شد مصیبت‌گاه، مادر

سخن آموختی، رفتی، نمانده ست                                  مرا جز وای مادر! آه مادر

140 .

این چه شمع است که خاموش نگردد هرگز                        مرگ مادر که فراموش نگردد هرگز

141 .

مادر به تو سوگند که در این خانه خاموش                         افسانه شادی و خوشی گشته فراموش

142 .

مادر امروز جهان بی تو نبیند چشمم                               این منم بر سر خاک تو که خاک بر سرم

143 .

گرچه دیگر مادرم نیست                                              دلم تنگ می‌شود برای او

برای رزهایی که خشکیده خواهند شد                           و باغچه ای که دیگر یاران دست را نخواهد دید

144 .

شب بی‌مادری را همچو یلدا می‌کنی یانه                     در عالم بهتر از مادر تو پیدا می‌کنی یا نه

به موی مادری دنیا تو سودا می‌کنی یا نه                      بگو مادر هنوزم یادی از ما می‌کنی یا نه

145 .

چه شب‌ها تا سحر بستر نمودم من در آغوشت              اگر یک ناله می‌کردم جهان می‌شد فراموشت

در اینجا که گل شده بستر و خاک روپوشت                   نمی‌دانم در این وحشت‌سرا با لعل خاموشت

146 .

خونمون خالیه از تو، رفتی تو واسه همیشه                   رفتی و نبودن تو، هنوز باورم نمی شه

 این اتاق ساده کم بود، جای تو قلب بهشته                    پَر زد از زمین خاکی، یه فرشته

147 .

توی قلب من می مونه تا ابد یاد یه لبخند                      نازنینم رو از این پس می سپُرم به تو خداوند

اون عزیزی که تو دنیا یار من بود یاورم بود                     نازنینم نازنینم اون فرشته مادرم بود

148 .

گریه کردم مثل ابرا بی تو مادر                                   شد دل من جای غصه‌ها بی تو مادر

رسول خدا گفت بهشت زیر پای توست                        برای همیشه قلبم فقط جای توست

149 .

وﻗﺘﯽ ﺟﻮﺍﻧﻪ نیست ﮐﺠﺎ عید می‌شود                           ﻣﺎﺩﺭ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ نیست ﮐﺠﺎ عید می‌شود

 ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻫﺎﺳﺖ                               ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻬﺎﻧﻪ نیست ﮐﺠﺎ عید می‌شود

150 .

این مرقد عشق و آرزوهاست                                     این تربت پاک مادر ماست

ای خاک تو حرمتش نگه دار                                        این رنج‌کشیده مادر ماست

151.

زنم از دیده بر دل روی مادر                                        منم مست کمان ابــروی مادر

گل از خجلت نقابی بر رخش زد                                  چو آمد عطر مشکین بــوی مادر

152.

شعله ای خاموش گشت و خانه ای بی نور شد            گوهر ارزنده ای پنهان به خاک گور شد

مادر شایسته ای زین عالم ناپایدار                             روشن آن دیده که رویش می دید

153.

دگر آغوش مادر جای ما نیست                                 دریغا دامنش ماوای ما نیست

از آن روزی که از دار فنا رفت                                    کسی غمخوار و هم آوای ما نیست

154.

مادرم ای رفته در خوابی دراز                                    یاس هایت توی ایوان گشته باز

گرچه گل هایت همه تنها شدند                               با شقایق های آن دنیا بساز

155.

لالایی مادر خوبم لالایی                                        یه دور از رنج و غم پیش خدایی

همیشه با خدا بودی به دنیا                                   یقین تا حشر هم پیش خدایی

156.

فرشته زیر خاک! این باورم نیست                           که دیگر سایه‌ او بر سرم نیست

نمی‌بینم به غیر از غصّه و غم                                به دنیایی که در آن، مادرم نیست

157.

برایم سایه‌ی سر بود، مادر                                   نه گویا چیز دیگر بود، مادر

به دنیایم اگر چیزی نمی‌ماند                                 فقط ای کاش مادر بود، مادر

158.

برایم یار و یاور کاش می‌ماند                                  کنارم روز دیگر کاش می‌ماند

فغان و درد و آه و اشک و افسوس                          نگاه گرم مادر کاش می‌ماند

159.

ز سر شد سایه‌ات کوتاه، مادر                                جهانم شد مصیبت‌گاه، مادر

سخن آموختی، رفتی، نمانده ست                          مرا جز وای مادر! آه مادر

160.

این چه شمع است که خاموش نگردد هرگز              مرگ مادر که فراموش نگردد هرگز

161.

مادر به تو سوگند که در این خانه خاموش                 افسانه شادی و خوشی گشته فراموش

162.

مادر امروز جهان بی تو نبیند چشمم                       این منم بر سر خاک تو که خاک بر سرم

163.

ای دریغ و افسوس که (مادر) نام عزیزی است           که دگر هرگز باز تکرار نخواهد گردید

به قاب کهنه چشمانم ای مادر                               به جز تصویر زیبایت ندارم

164.

گلهای بهشت سایه بانت مادر                              صد دسته ستاره ارمغانت مادر

دیگر چه کسی چشم به راهم باشد                      قربان نگاه مهربانت مادر

165.

رفتی از من مهر گسستی مادر                            با رفتن خود دلم شکستی مادر

افسوس که بودی و ندانستم من                         ای در گرانمایه چه هستی مادر

166.

مادرم جای تو خالیست به کاشانه ما                   غمت آتش زده بر این دل دیوانه ی ما

شمع این محفل ما بودی و خاموش شدی            بعد تو رفته صفا دیگر از خانه ما

167.

نمی‌دانم در کدامین کوچه جستجویت کنم و
از کدامین گل عطرت را بجویم.
اما همین قدر می‌دانم که هنوز هم مانند کودکی عاجزانه تمنای وجودت را دارم
آرامش ابدی تو آرامش زندگیم را ربود و
اینک دلتنگی روز‌های بی تو را فقط کنار سنگی سرد که پناه ماست سپری می‌کنم
هفت روز است که آسمانی شدنت را با چشمانی اشکبار گرامی می‌دارم مادر

168.

نازنین مادر خوبم! چه بگویم                                  که زبان لایق تقریر تو نیست

169.

قربان نگاه خسته ات، مادر جان                             لبخند به گل نشسته ات، مادر جان

چه شبها تا سپیده، درد کشیدی                          ندای یا علی (ع)، یا رب کشیدی

170.

چون مهر، بـزرگ و بی نشانی مادر                        آرام دل و عزیز جانی مادر

ای کاش همیشه جاودان می بودی                       آن قدر که خوب و مـهربانی مادر

171.

عمری که هست فانی، قدر و بها ندارد                  باغی که گشت بی گل، سیر و صفا ندارد

مادر که بزم ما را، می داد شور و حالی                 رفت از جهان و دیگر، کاری به ما ندارد

172.

فلک بردی ز کف صبر و قرارم                              زدی آتش به قلب داغدارم

ز درگاهت خدایا عفو و رحمت                             برای مادر خود خواستارم

173.

ای مادر عزیز که جانم فدای تو                             قربان مهربانی و لطف و صفای تو

هرگز نشد محبت یاران و دوستان                         هم پایه محبت و لطف و وفای تو

174.

ای مادر عزیز که جان داده ای مرا                        سهل است اگر که جان دهم اکنون برای تو

گر بود اختیار جهانی به دست من                       می‌ریختم تمام جهان را به پای تو

175.

افسوس دگر مادر شیرین سخنم در بر ما نیست       آن گوهر یک دانه پر مهر و وفا در بر ما نیست

آن سنگ صبور، ذاکر حق تا دم آخر                         افسوس و صد افسوس دگر سایه او بر سر ما نیست

176.

عمری صبور، درد کشیدی، چه بی صدا                   یک روز صبح زود، پریدی، چه بی صدا

راحت بخواب، ای گل نیلوفری، بخواب                     ما مانده ایم و غربت بی مادری، بخواب

177.

شعله ای خاموش گشت و خانه ای بی نور شد        گوهر ارزنده ای پنهان به خاک گور شد

مادری شایسته از این عالم ناپایدار                         چشم خود بربست و از چشم عزیزان دور شد

178.

مادرم دیده برویت نگران است هنوز                        غم نادیدن تو بار گران است هنوز

آنقدر مهر و وفا بر همگان کردی تو                         نام نیکت همه جا ورد زبان است هنوز

179.

گشته اکنون چشم ما از درد و غم دریا مادر             ما چه گوییم بی تو از فردا و فرداها مادر

تکیه گه بودی تو ما را ای همه امیدها                   بی تو عالم ندارد رنگ شادی‌ها مادر

180.

مادرم هجر تو اندوه و غم ماست هنوز                   شد چهل روز فراق غصه به دل‌هاست هنوز

دست مهرت زسرم کوته و بیچاره شدم                 آرزوی رخ زیبای تو رؤیاست هنوز

181.

مادر جان یاد آن شب‌ها که ما را شمع جان بودی           میان ناامیدی‌ها چراغ جاودان بودی

برایت زندگانی گرچه یکسر رنج و سختی بود                بنازم همتت مادر ، که تا بودی، صبور و مهربان بودی

182.

فرشته زير خاك! اين باورم نيست                                 كه ديگر سايه‌ي او بر سرم نيست
نمي‌بينم به غير از غصّه و غم                                    به دنيايي كه در آن، مادرم نيست

183.

برايم سايه‌ي سر بود، مادر                                        نه گويا چيز ديگر بود، مادر
به دنيايم اگر چيزي نمي‌ماند                                      فقط اي كاش مادر بود، مادر

184.

برايم يار و ياور كاش مي‌ماند                                     كنارم روز ديگر كاش مي‌ماند
فغان و درد و آه و اشك و افسوس                               نگاه گرم مادر كاش مي‌ماند

185.

ز سر شد سايه‌ات كوتاه، مادر!                                 جهانم شد مصيبت‌گاه، مادر!
سخن آموختي، رفتي، نمانده ست                           مرا جز واي مادر! آه مادر!

186.

این مرقد عشق و آرزوهاست                                   این تربت پاک مادر ماست

ای خاک تو حرمتش نگه دار                                      این رنج‌کشیده مادر ماست

187.

وﻗﺘﯽ ﺟﻮﺍﻧﻪ نیست ﮐﺠﺎ عید می‌شود                        ﻣﺎﺩﺭ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ نیست ﮐﺠﺎ عید می‌شود

ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻫﺎﺳﺖ                            ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻬﺎﻧﻪ نیست ﮐﺠﺎ عید می‌شود

188.

دگر آغوش مادر جای ما نیست                              دریغا دامنش ماوای ما نیست

از آن روزی که از دار فنا رفتد                                 کسی غمخوار و هم آوای ما نیست

189.

مادرم ای رفته در خوابی دراز                                یاس هایت توی ایوان گشته باز

گرچه گل هایت همه تنها شدند                           با شقایق های آن دنیا بساز

190.

فرشته زير خاك! اين باورم نيست                       كه ديگر سايه‌ي او بر سرم نيست

نمي‌بينم به غير از غصّه و غم                           به دنيايي كه در آن، مادرم نيست

191.

شب بی‌مادری را همچو یلدا می‌کنی یا نه          در عالم بهتر از مادر تو پیدا می کني یا نه

به موی مادری دنیا تو سودا می کني یا نه          بگو مادر هنوزم یادی از ما میکنی یا نه

192.

خجالت دارم اي مادر که گل بودم شدم خارت       از آنم خون به دل باشد که خون کردم دل زارت

تو حق داری که روگردانی از فرزند بدکارت            اگر رنجیده‌اي مادر ز اولاد گنه کارت

193.

چه شب‌ها تا سحر بودی تو اي مادر سر راهم             درون آن سکوت شب شمردی تو قدم‌هایم

چه زحمت‌ها که می دیدي ز خواهش‌های‌ بی‌جایم       به هر دردی که گشتم مبتلا کردی مداوایم