شعر فوت (جوان)

301 .

گل زیبا چه کنم                                                     من به داغ تو جوان رفته زدنیا چه کنم

بهر هر درد دواییست مگر داغ جوان                            من به دردی که بر او نیست مداوا چه کنم

302 .

آنقدر خوب وعزیزی که به هنگام وداع                          دل نمی خواست تو را دست خدا بسپارد

303 .

زود بودش سفر مرگ ، ولی                                       گل مگر دیر تواند پژمرد

304 .

نوگلی پرورده بودم ،خاک از دستم ربود                        آنچنان در بر گرفت ، انگار در عالم نبود

سالها زحمت کشیدم ، تا گلم پرورده شد                     ناگهان پیک اجل ، آن غنچه را از من ربود

305 .

تا کی ز مصیبت غمت یاد کنم                                     اهسته ز دوری تو فریاد کنم

وقت است که دست از این دهان بردارم                        از دست غمت هزار بیدادکنم

306 .

ای مادر غمدیده نداری خبراز من                                 کز گردش ایام چه امد برسر من

من تازه جوان بودم واندر چمن حسن ن                         شکفته فرو ریخت همه بال وپر من

307 .

سال ها رنج کشیدم که گلی پروردم                            باد پاییز به ناگه زد وگل پرپرشد

گل پرپر شده ام از چه برفتی ز برم                              که زهجران تو هر دم دل ما مضطر شد

308 .

چه خوش باشد در این دنیای فانی                              به خوش نامی نمودن زندگانی

که بعد از ما بسی گردش کند چرخ                              نماند جز نکونامی نشانی

309 .

شد فصل بهار و شدم از غصه هلاک                           دارم جگری کباب و چشمی نمناک

گلها همه سر ز خاک بیرون کردند                               الا گل من که سر فرو برده به خاک

310 .

در سوگ توام ناله ز عیوق گذر کرد                              داغ تو، دل سوخته را سوخته تر کرد

آهی که به یادت ز دل زار بر آمد                                 از کوه گذر کرد و بر افلاک اثر کرد

311 .

اتش هجران تو همچون سپندم می کند                       بر ز ناله همچو نی بند بندم می کند

داغ سنگینی که بر دل دارم از هجران تو                        تا قیامت بر غم تو پای بندم می کند

312 .

خوشا آن کس که نیکی حاصل اوست                          پیاپی عشق یزدان در دل اوست

خوشا آن کس که بعد ترک دنیا                                   بهشت جاودانی منزل اوست

313 .

زدم فریاد خدایا این چه رسمی است                          رفیقان را جدا کردن هنر نیست

رفیقان قلب انسانند خدایا                                         بدون قلب چگونه می توان زیست ؟

314 .

جوان نازنین در خاک رفتی                                         از این دنیای غم غمناک رفتی

زدی آتش به جان دوست داران                                  چو گل پاک آمدی و پاک رفتی

315 .

حافظا دیدی که کنعان دلم بی ماه شد                        عاقبت با اشک غم کوه امیدم کاه شد

گفته بودی یوسف گمگشته باز آید ولی                        یوسف من تا قیامت همنشین چاه شد

316 .

عزیزخفته در خاکم گل باغ دلم بودی                            درخشان گوهر پاکم چراغ محفلم بودی

کجا یابم دگر چون تو اگر گرد جهان گردم                       تو را ای نازنین (دختر/پسر) که یار وهمدمم بودی

317 .

ز داغت روز و شب با دیده ی خونبار می نالم                 به ناکامی تو با اه آتشبار می نالم
تماشا می کنم ای نازنین عکس جمالت را                     به یادت اشک می ریزم دمامدم زار می نالم

318 .

در این فصل بهار زندگی ای نوگل خوشبو                      تو گردیدی خزان در صحنه گلزار می نالم
تو را پیک اجل از من گرفت و برد زین دنیا                      من از این زندگی تلخ و شیرین کار می نالم

319 .

شب و روزم بود یکسان ز بعد رفتنت ای گل                  ز روز هجر می گریم به شام تار می نالم
اگر چه خوب می دانم که در پیش خدا رفتی                 ز بس درد فراقت می دهد آزار می نالم

320.

اشک حسرت از دو چشم مادرت هر صبح و شام           از غم هجر رخ ماهت چکیدن زود بود
جان شیرین تر ز جانت از جفای روزگار                         در شباب زندگی بر لب رسیدن زود بود